W tej wsi w woj. świętokrzyskim znajduje się jeden z najpiękniejszych pałaców. Został podarowany polskiemu nobliście

Od rycerskich rodów do daru narodowego

Historia oblęgorskich dóbr sięga XVI wieku, kiedy to majątek należał do Hieronima Odrowąża. W późniejszych stuleciach przeszedł on w ręce rodu Tarłów rezydujących na zamku w Piekoszowie. Gdy pod koniec XIX wieku, za administracji Mieczysława Halika, zaczęły narastać długi hipoteczne, rejent zdecydował się sprzedać zadłużoną posiadłość. Wykupiono ją ze składek społecznych i ofiarowano wybitnemu pisarzowi.

Pałacyk z husarzem i aleja lipowa

Do zbudowanego w 1895 roku według projektu Hugo Kudera pałacyku prowadzi charakterystyczna Czerwona Brama, za którą rozciąga się aleja lipowa. Budowla, utrzymana w guście swojej epoki, wyróżnia się okrągłą basztą oraz kamienną postacią husarza wieńczącą szczyt. Nad głównym wejściem wykuto w kamieniu herb Sienkiewiczów – Oszyk (przedstawiający szyszak, łabędzia, łuk z trzema strzałami i kotwicę).

Rezydencję otacza rozległy park zaprojektowany przez Franciszka Szaniora, wybitnego warszawskiego ogrodnika i twórcę Ogrodu Saskiego. Na terenie parku rosną dziś liczne pomniki przyrody, m.in. sędziwe dęby, tulipanowce, klony oraz modrzewie.

Twórczy azyl i „uzdrowisko” pisarza

Henryk Sienkiewicz wprowadził się do Oblęgorka w 1902 roku, traktując go jako swoją letnią, sezonową rezydencję. To tutaj powstała nowela „Dwie łąki”, a najprawdopodobniej również fragmenty słynnej powieści „W pustyni i w puszczy”. W 1904 roku opiekę nad posiadłością przejęła trzecia żona pisarza, Maria z Babskich, dzięki której dworek stał się tętniącym życiem ogniskiem domowym i towarzyskim.

Szczególne znaczenie miał dla Noblisty pobyt latem 1910 roku. Zmagający się wówczas z malarią pisarz odnalazł w Oblęgorku ukojenie, a miejscowość zadziałała na niego niczym prawdziwe uzdrowisko. W swojej korespondencji z zachwytem opisywał otaczającą go przyrodę:

Oblęgorek oczarował mnie zupełnie. Mało jest w królestwie wiosek tak pięknie położonych. Drzewa bardzo porosły, park jest ogromny, kwiatów mnóstwo, a jabłonie, grusze i śliwy gną się literalnie pod ciężarem owoców. Urodzaj jest wyjątkowy i widok gałęzi obsypanych czerwonymi jabłkami bardzo ładny… Kwiatów a zwłaszcza drzewek różanych, kwitnących, jest mnóstwo, więc nie tylko płuca oddychają świeżym powietrzem, ale i oczy maja na co popatrzeć.

Pisarz opuścił ukochany majątek na zawsze w 1914 roku. Zgodnie z testamentem sporządzonym na dziewięć lat przed śmiercią, zarząd nad Oblęgorkiem powierzył żonie Marii, do czasu aż posiadłość obejmie jego syn, Henryk Józef. Ostatecznie, po wojennych zawieruchach, rodzina Sienkiewiczów zdecydowała się przekazać pałac na rzecz muzeum biograficznego.

Wnętrza pełne pamiątek

Dzisiejsza ekspozycja na parterze wiernie oddaje układ i wystrój pokoi z czasów, gdy mieszkała tu rodzina Sienkiewiczów. Zwiedzający mogą zobaczyć:

• Gabinet – z solidnym dębowym biurkiem, galerią portretów rodzinnych, kolekcją broni bliskowschodniej i afrykańskiej oraz częścią bogatego księgozbioru (w tym dziełami Dickensa, Byrona, France'a, pisarzy starożytnych oraz obcojęzycznymi tłumaczeniami utworów samego Sienkiewicza).
• Salon – miejsce spotkań z gośćmi, wypełnione oryginalnymi meblami, obrazami oraz licznymi darami jubileuszowymi.
• Jadalnię – wyposażoną m.in. w dębowy stół z krzesłami i orzechowy bufecik (posag pierwszej żony pisarza, Marii z Szetkiewiczów), a także jasny kredens wykonany przez kieleckich Salezjanów według projektu syna pisarza. Zdobią ją obrazy Józefa Deskura oraz zakopiański zegar podarowany przez Ferdynanda Woronieckiego.
• Palarnię – zrekonstruowaną zgodnie z modą epoki, w której podziwiać można tkaninę buczacką przetykaną złotą nicią oraz ostatni portret pisarza autorstwa Kazimierza Pochwalskiego (podarowany przez córkę Noblisty, Jadwigę Korniłowicz).
• Sypialnię – udostępnioną zwiedzającym w 1974 roku po rekonstrukcji przeprowadzonej we współpracy z synową Zuzanną oraz byłą gospodynią pisarza, Marią Lutówką.

Źródło: swietokrzyskie.travel